Kiedy powiesz komuś, co do niego czujesz, masz nadzieje, że będzie Ci lżej i łatwiej. Tak łatwo można się przekonać, że jest zupełnie inaczej. Nawet jeśli serce zabije szybciej to nigdy tak naprawdę nie wiesz, czy dobrze robisz. Ja nie wiem. I z każdą minutą mam ochotę cofnąć czas i zamiast coś powiedzieć, to po prostu uderzyć się w twarz i odejść. Nie wiem dlaczego. Może to tchórzostwo, a może po prostu zbyt wiele razy uczucie uniosło mnie na skrzydłach, które ktoś brutalnie odciął. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że wiem, co czuje i jestem tego pewna, ale najmniejsza myśl o tym, że on nie czuje tego, co ja w chociaż jednym małym procencie mnie dobija i niszczy od środka. W mojej głowie jest milion głosów, które krzyczą: „Co jeśli...!”
W tym wszystkim zastanawiam się, czy to nie jest przypadkiem moja wina. Może nie potrafię zaufać i pozwolić sobie być szczęśliwą, tylko po prostu czekam na wielki wybuch, aż wszystko znowu runie. Kto wie, może stworzenie normalnego związku nigdy nie będzie moją moną stroną.
Jeśli mam być szczera to nie wyobrażam sobie teraz siebie bez niego. Bez jego uśmiechu, od którego robi mi się tak ciepło, że mogłabym stać na mrozie i wcale by mi nie przeszkadzał. Bez tego spojrzenia, które zagląda gdzieś tak głęboko we mnie, że odnajduje nawet najmniejszą rzecz, która mnie martwi. Tego w jaki sposób przytula się do mnie przed zaśnięciem jakby chciał mnie schować w swoich ramionach i nic nie jest wtedy ważne. Tylko to, że jest obok.
I mimo tego wszystkiego boję się, że to tylko sen, z którego ktoś mnie obudzi, albo po prostu do w twarz, a on zniknie. To wszystko mnie przerasta.
10th.lut.12
komentarzy 0 people said something
